Cosis is de nieuwe naam van NOVO en Promens Care.
''Ik had bij iedere cliënt een ander deuntje.''

Zorgbeest in hart en nieren

Het was september 1976 toen ik mijn eerste stappen in de zorg zette en nog steeds, na al die jaren, geniet ik van het contact met cliënten en het bieden van zorg. Zorg met aandacht voor: de patiënt, de cliënt, de zorgvrager of wat voor term er ook gebruikt is in al die jaren. Genieten van een blij gezicht als ze je zien of als je even de tijd neemt voor een praatje, een grapje, een aanraking.

Al die mensen die je nooit weer vergeet, omdat ze een warm plekje hebben veroverd in je hart. Ieder met zijn eigen identiteit, aardigheden en eigenaardigheden. Ik kan ze allemaal nog zo voor de geest halen. Mensen waar ik van genoot, waar ik blij van werd als ik zag dat zij er blij van werden als ik ze weer eens geholpen had. Ik weet zelfs van een aantal nog de namen.

Samen zingen
Het Duitse vrouwtje dat aan dementie leed waarmee ik altijd zong: “Auf Wiederseh’n, auf Wiederseh’n, bleib nicht so lange fort, denn ohne Dich ist's halb so schön, darauf hast du mein Wort”, met daarna als beloning die stralende lach tijdens mijn eerste jaar als leerling ziekenverzorgster.

Muziek is altijd belangrijk geweest, ik heb altijd veel gezongen met mijn cliënten. Muziek werkt helend en is verbindend. Toen ik in de psychogeriatrie werkte had ik vaak bij iedere cliënt een ander deuntje. Bijvoorbeeld bij een cliënte die Lies heette: “ Liesje leerde Lotje lopen”, bij een andere cliënte: “Hahaha, mijn vader, ha mijn vader, die is gek, ik ben zelf al niet zo lekker maar mijn vader is nog gekker, ja, mijn vader is nog gekkerder dan gek” enzovoort. Altijd was de reactie een schatterlach zo van: ”Daar heb je haar weer”, genieten deed ik dan.

Bijblijven en ontwikkelen
Wat ook zo mooi is aan de zorg, is dat je bij moet blijven, want er veranderen telkens weer inzichten. Vroeger liepen we met een tube vette zalf Natusan op zak en maar smeren en stijf inmasseren die rode huid: “Dat was dan tegen decubitus”, werd er gezegd. Nu doen we dat gelukkig niet meer, want met masseren op een toch al rode en beschadigde huid beschadig je de huid nog meer.

Mooi al die nieuwe wetenschappelijke inzichten en mooi dat je dus door kan gaan met ontwikkelen als je in de zorg werkt. En ontwikkelen, ja dat kan in de zorg. Zie mij, begonnen als ziekenverzorgster en nu dus praktijkverpleegkundige in de verstandelijk gehandicaptenzorg. Als ik het over moest doen werd het zeker weer een carrière in de zorg met als doelgroep de kwetsbare mens.