Cosis helpt mensen met een verstandelijke en/of psychische beperking grip te krijgen op het leven.
''Want 'onze' logopedie is niet zomaar logopedie.''

Vieze mensen

Op verjaardagen, bij familie of tijdens vrijwilligerswerk wordt geregeld de vraag gesteld: ‘’Wat voor werk doe je eigenlijk?’’ Mooi dat mensen hier naar vragen, want 'onze' logopedie is niet zomaar logopedie. Daarom vertel ik er graag over.

Ik vertel dan enthousiast over het afwisselende werk met mensen met een beperking. Dat het eigenlijk zelden gaat om logopedie waarbij je oefent met praten. Dat ik vaak naar locaties ga om naar etende mensen te kijken. Dat ik oortjes test. Dat er mensen zijn die niet kunnen lezen en schrijven, maar die toch graag een agenda of dagprogramma willen.

Dat je een band opbouwt met bijzondere en eigenzinnige mensen. Dat je sommige van hen vaker ziet dan je eigen ouders. Dat het een feestje is om kleine verbeteringen bij iemand te zien en dat je dat van dichtbij mag meemaken. Dat het tof is om samen met je collega’s je kennis in te zetten met als doel een verbetering in het leven van de cliënt. Dat je leert van de collega’s om je heen.

Dat je de ruimte kunt nemen nieuwe dingen te bedenken en uit te rollen binnen de organisatie. Dat het werk is met mooie mensen die, zonder dat ze het zelf doorhebben, je een spiegel kunnen voorhouden en daarmee maken dat je anders naar je eigen leven gaat kijken. Dat onze cliënten mensen zijn met levenservaring en dat je van ze kunt leren.

Kortom, dat het werk is met een fantastische doelgroep met specifieke aandachtsgebieden, waarbij je vooral graag samen wilt werken met de cliënten en de omgeving van de cliënt.

De reacties die daarop gegeven worden zitten vaak in dezelfde hoek. Een hoek met een negatieve lading:
‘’Zijn die mensen dan niet eng?’’
‘’Gehandicapt EN bejaard? Dan zijn ze vast heel vies.’’
‘’Als ze niet praten, kun je er dan wel iets mee?’’
‘’Oh, die kwijlen vast heel veel.’’

‘Wat de boer niet kent, dat vreet hij niet’, zullen we maar zeggen...

Marjolein biografie