Cosis is de nieuwe naam van NOVO en Promens Care.
“Schaam je niet. Het hoort bij het leven.”

Handen af van mijn kater!

Het is een man, hij is de zeventig ruimschoots gepasseerd en woont al bijna zijn hele leven binnen een woonvoorziening. En oh ja, de man heeft een verstandelijke beperking. Je zou het zo vergeten. Jarenlang had deze cliënt persoonlijk begeleiders gehad die wat ouder waren, misschien een andere kijk hadden op sommige dingen.

Ik kwam als ‘broekie’ net om de hoek kijken en had zo mijn eigen kijk op de dingen. De voorzichtigheid bij het geven van regie aan de cliënten bijvoorbeeld. Door cliënten eigen regie te laten nemen zullen zij inderdaad een keer een verkeerde keuze maken, net als jij en ik. De keuzes die ik heb gemaakt in mijn leven heb ik als een leermoment ervaren en ik gun dat de cliënten ook.

Deze man had die voorzichtigheid duidelijk niet altijd nodig. Hij kende zijn wegen en bewandelde deze op eigen kracht en met zijn karakteristieke ‘eigenwijze’ mening. Prachtig vind ik het. Hij zegt regelmatig: “Maikel, wie had dat gedacht. De oudste en de jongste samen. Haha!” Dit doet mij goed, hij ervaart mij niet alleen als passant, maar hecht waarde aan de gelijkwaardigheid die wij hebben. Gelijkwaardigheid die is ontstaan door niet onnodig regie af te nemen.

Op vakantie
Ieder jaar gaat hij met een begeleide vakantie naar het buitenland. Maximaal 2 wijntjes op een dag was deze levendige man gewend. “Hoezo dat, lust je niet meer?” vraag ik hem lachend. Hij trekt zijn schouders op en pruimt zijn lippen. Hij weet het niet. Ik laat de zin weg in het formulier met afspraken die wordt verstuurd aan de begeleiders van de vakantie. Ik verstuur het formulier en denk er niet meer aan.

Die zomer gaat hij op vakantie. Zoals altijd schiet ik hem na terugkomst aan, neem hem even apart en vraag hoe zijn vakantie was. Hij wordt rood, begint te lachen en zegt: “Ik heb heel wat beleefd.” Enigszins beschamend begint hij zijn verhaal: “Het was een hele gezellige avond, met danseressen en muziek... Toen we terug gingen voelde ik me in de auto niet zo fit en moest ik ineens spugen. Niet zoveel hoor en maar twee keer.”

Ik kijk hem aan, kan mijn lach nog net bedwingen en geef hem een klap op zijn schouder: “Dat heb ik ook wel eens gehad hoor, schaam je niet. Het hoort bij het leven”. De roodheid in zijn gezicht schiet als sneeuw voor de zon weg. Hij lacht naar mij en voegt eraan toe: “Je wilt niet weten hoe leuk het was.”

“Volgend jaar maar weer dan?” grap ik naar hem. “Jawel, alleen dan wat minder wijn” en we lopen lachend bij elkaar vandaan.